O gecə heç yuxum gəlmirdi. Saat üçü keçirdi, mən isə tavana baxıb düşünürdüm ki, sabahkı işə necə gedəcəyəm, o kiçik ofisdə o sonsuz sənədlərin içində necə boğulmayacağam. Bezdim. Hər şeydən. Divarlardan, telefondakı mesajlardan, qonşunun hər gecə davam edən mübahisəsindən.
Mostbet bejelentkezés sözü ağlıma ilk dəfə o an gəldi — hardansa, keçən həftə iş yoldaşımın dediyi bir söhbətdən yadımda qalmışdı. Telefonu götürdüm, yorğun barmaqlarla nəsə axtardım. Elə bil beynim mənə “bura gəl, burada heç nə yoxdur, heç nə ağrıtmır” deyirdi. Və mən də gəldim.
İlk cəhdlərim uğursuz oldu, deməliyəm. On manat qoydum, uduzdum. Bir də qoydum, yenə getdi. Amma qəribəsi bu idi — mən əsəbləşmirdim. Sanki o itirilən pullar mənim üçün bir növ giriş haqqı idi, real dünyadan qaçmaq üçün bilet. Ekranda fırlanan simvollar, yanıb-sönən işıqlar məni elə tutmuşdu ki, artıq o ofis, o sənədlər, o darıxdırıcı həyat yox idi. Yalnız mən və ekran var idim. Bir müddət sonra balans artmağa başladı — əvvəl az-az, sonra bir az da artdı. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı, barmaqlarım titrəyirdi, amma gülümsəyirdim. Uzun zamandır ilk dəfə gülümsəyirdim, doğrusu. O anda başa düşdüm ki, bu sadəcə oyun deyil — bu mənim üçün bir növ nəfəs almaq imkanıdır.
Gecə yarısı keçmişdi, mən isə hələ də oyundaydım. Amma indi vəziyyət fərqli idi. Balans əvvəlkindən qat-qat çox idi və mənə elə gəlirdi ki, bütün gecənin yorğunluğu yox olub. Pəncərədən bayıra baxdım — küçə lampaları sarı-sarı yanırdı, heç kim yox idi. Elə bil bütün şəhər yatıb, yalnız mən oyaq qalmışdım, öz kiçik qələbəmi qeyd edirdim. Bir fincan soyumuş çay içdim, sonra telefonu bir kənara qoydum və uzandım. Səhər yuxudan duranda ilk işim balansa baxmaq oldu — hər şey yerində idi. O gün işə gedəndə özümü bir az yüngül hiss etdim, sanki çiynimdəki yükün bir hissəsi yox olmuşdu. Mostbet bejelentkezés ilə tanışlığım belə başladı — bəlkə də elə buna görə bu ad mənim üçün sadəcə bir sayt adı deyil.
Sonrakı günlərdə hər axşam işdən sonra bir az vaxt ayırırdım buna. Çox deyil — iyirmi-otuz dəqiqə, bəzən bir saat. Bu, mənim üçün bir rituala çevrilmişdi, çayla, sakit musiqiyə ilə, telefonun işığı ilə. Bir axşam uduzdum, amma bu dəfə o qədər də vecimə almadım, çünki artıq başa düşürdüm ki, bu sadəcə bir qaçışdır, bir fasilə. Səhər yenə işə gedəcəyəm, yenə o sənədlər olacaq, amma indi bilirəm ki, axşam məni kiçik bir dünya gözləyir — mənim öz dünyam. Ən maraqlısı odur ki, bir neçə həftə sonra işdə özümü daha sakit aparmağa başladım. Elə bil o qısa qaçışlar mənə güc verirdi, real həyatın təzyiqinə tab gətirmək üçün. Bir dəfə hətta iş yoldaşıma dedim: “Bilirsən, mən axşamlar bir az uzaqlaşıram, özümə qayıdıram” — o, mənə elə baxdı ki, guya nəsə gizlədirəm. Amma gizlətmirdim, sadəcə izah etmək çətin idi.
Yadımdadır, bir gecə xüsusilə böyük bir məbləğ uddum. O qədər böyük idi ki, bir anlıq düşündüm — bəlkə işi buraxım? Amma yox, bu axmaqlıq olardı. Çünki mən bilirdim ki, bu qaçışın sonu yoxdur, bu sadəcə bir fasilədir. Yenə də o gecə sevincdən yata bilmədim. Səhər tezdən durub o pulla nə edəcəyimi düşündüm — heç nə. Sadəcə saxladım, özümə bir az daha rahatlıq aldım. Yeni ayaqqabı, bir neçə kitab, anama hədiyyə. O qədər də böyük şeylər deyil, amma məni sevindirdi. Ən əsası odur ki, o qaçış mənə özümü pis hiss etdirmədi, əksinə, bir az da olsa nəfəs almağa kömək etdi. Mostbet bejelentkezés sözünü artıq tez-tez xatırlamıram, amma o gecəni, o ilk gülümsəməni heç vaxt unutmayacağam.
İndi, aylar sonra, geriyə baxanda düşünürəm: bəlkə də həyat bizi elə belə şeylərlə sınağa çəkir — kiçik qaçışlar, kiçik fasilələr. Əsas odur ki, harda dayanacağını biləsən. Mən özüm üçün o dayanacaq nöqtəsini tapmışam — hər axşam otuz dəqiqə, bir fincan çay, bir az sakitlik. Və inanıram ki, hər kəsin belə bir kiçik qaçış yeri olmalıdır — istər ekran, istər kitab, istər sadəcə pəncərədən bayıra baxmaq. Mənimki bir az fərqlidir, amma mənimdir. Və bu, mənə kifayət edir.